मिसिंग - अ मिस्ट्री (भाग 1)

 "हो यार... खूपच डोकं खाते ती बाई... तुम्ही बरे आहे यार तिच्या हातात सापडत नाही नाहीतर तुम्हांलाही पागल करून सोडलं असतं तिने...' " कानाला लावलेल्या फोनवर निशांत हसतच म्हणाला तसा पलीकडून त्याचा मित्र अजय खळखळूनच हसला.

"अरे, आम्ही काही मूर्ख नाहीये तिच्यासमोर समोर मुद्दाम मिरवायला.... ते तर तुमच्यासारखे मूर्ख तिच्या तावडीत सापडतात...." अजय त्याला डिवचतच म्हणाला.

"हो ना यार... तेवढ्याने बरं की, दोन दिवस नजरेत पडलो नाही मी तिच्या..."

"हो ना... बाय द वे तू होतास तरी कुठे दोन दिवस...? म्हणजे ना फोन केलास तू ना ऑफिसला आलास" अजुन त्याला प्रश्न.

"आता काय सांगू तुला...? तू फक्त ऑफिसमध्ये चर्चा करू नको म्हणजे झालं..."

"नाही करत बिनधास्त सांग तू...

"मी ना दोन दिवस भाड्याने गाडी चालवायला गेलो होतो यार..... बीडला

"अच्छा...? म्हणूनच माझ्या डोळ्याने दिसला नाहीस...

"हम्म... हे काय आताच आलो यार घरी... दोन दिवसापासून झोप पण झाली नाही यार माझी सारखी गाडी चालवत होतो...." निशांत तक्रार करतच म्हणाला.

"ठीक आहे ना यार मग आता आराम कर थोडा घरी आला आहेस तर "

"हो ना तेच करणार आहे मी आता... मनुला म्हणतो छान स्वयंपाक कर आणि जेवण करून झोपतो यार मी लवकर" निशांत बाहेरचं लोखंडी गेट उघडून आत जातच म्हणाला.

"ठीक आहे कर मग आराम... सोमवारी भेटू मग आपण..."

"हो चल बाय..." असं म्हणून निशांतने त्यांच्या गप्पांना ब्रेक मारला आणि त्याने डोअर बेल वाजवली,

आतून काहीच हालचाल जाणवली नाही म्हणून मग त्याने परत बेल वाजवली, पण परत तेच म्हणून मग त्याने दार उघडून पाहिल तर दार लगेच उपडल्या गेल, इनफॅक्ट दार लॉक केलेलंच नव्हतं ते तसंच लोटून दिलेलं होतं.

त्याने दार आतमध्ये लोटलं आणि तो आत आला तर घरात पसारा तसाच पडून दिसत होता. बेडवर धुतलेले कपडे तसेच पडून होते. पेनबॉक्स खाली पडलेला होता त्यातले पेन्स खाली सांडलेले होते. घरांत झाडू मारलेला दिसत नव्हता... ते बघून त्याचं डोकंच ठणकलं. त्याने लगेच किचनमध्ये जावून बघितलं तर बेसिंगमध्येही भांडे तसेच पडून होते. ओट्यावरही पसारा तसाच पडलेला दिसत होता. आणि ते बघून त्याची चिडचिडच झाली.

'कितीवेळा सांगितलं आहे पार हिला की, घर झाडत जा... घरातला पसारा आवरत जा म्हणून... घरांत आलं की, हे असं सगळं पडलेल दिसलं की, माणसांचा मूडच चालला जातो सगळा... आणि गेली कुठे आहे यार ही? तेही दार असंच लोटून... सांगून तरी जायला हवं ना 'निदान' स्वतःशीच बडबड करत त्याने त्याचे कपडे बदलले आणि तो फ्रेश झाला.

डोळ्यांवर तर झोप खेळत होती त्याच्या पण आधी ती कुठे गेली आहे. हे तिला विचारायला हवं म्हणून त्याने त्याचा फोन हातात घेतला आणि तिला कॉल लावला.

'द नंबर यू आर ट्रायिंग इज करंटली स्वीच ऑफ प्लीज ट्राय अगेन लेटर' टेलीकंपनीवाल्या लेडीजने सांगितल तसा त्याने लगेच फोन कट केला आणि एक दीर्घ सुस्कारा सोडला.

'स्वीच ऑफ आहे मॅडमचा फोन... निव्वळ हलगर्जीपणा आहे यार हा... माणूस घरी येत आहे म्हटल्यावर निदान घरी तरी थांबायचं ना हिने...? पण नाही.... सांगूनही गेली नाहीये कुठे गेली ते..." विचार करतच बेडवर अंग झोकून दिलं त्याने तसा त्याचा फोन वाजला... तिचाच असावा म्हणून त्याने लगेच रिसीव्ह केला पण पलीकडून दुसराच आवाज ऐकून त्याचा चेहरा पडला.

" हम्म आई बोल..."

"निशू आलास का रे घरी?"

"हो आई आताच आलो... थकल्यासारखं वाटतंय... बरं आई मनु आली

का गं तिकडे...?" त्याने विचारलं.

"मनु...? नाहीतर.... का रे घरी नाही का ती?"

"नाही ना आई... दार उघडं टाकून तशीच गेलीये ती... कुठे गेली ते सांगितले पण नाहीये." त्याने त्याच्या आईकडे तिची तक्रार केली.

"अरे गेली असेल तिथेच कुठेतरी... शेजारी विचारून बघ किंवा मग तुझ्या शेजारी भाजी वगैरे विकत घ्यायला गेली असेल त्या काकुकडे..." त्याच्या आईने समजावलं.

"हम्म... कदाचित... तिथे गेली असेल तर येईलच थोड्यावेळात .... ते सोड.... तू कशासाठी फोन केला होतास....?" त्याने आता त्याच्या आईला कॉल करण्याचं कारण विचारलं.

"मी...? अरे मी ते म्हणत होती की, वैदूला घ्यायला तू येतोस की,

सोनूसोबत पाठवू तिला?"

निशांत आणि मनुची मुलगी म्हणजेच वैदेहीला तिच्या काकासोबत घरी पाठवायचं का हे विचारत होत्या त्या त्याला.

"आई सोन्यासोबतच पाठवून दे... माझे काही येणं होणार नाही तिकडे... एकतर थकलोय मी गाडी चालवून त्यात झोप पण झाली नाहीये माझी दोन दिवस" तो जरा चिडचिड करतच म्हणाला.

"बरं बरं कर तू आराम आणि ती आली की तिला सांग वैदूसाठी जेवण बनव म्हणून ती इकडे जेवली नाहीये आज... घरीच जेवते म्हणाली म्हणून तिला जेवू घालायला सांग तिला..." आईने सूचना दिल्या तशी त्याने होकारार्थी मान डोलावली.

" ठीक आहे आई सांगतो मी तिला... ठेवतो आता बाय" अस म्हणून

त्याने फोन ठेवला आणि केसांतून बेचैनीनेच हात फिरवला.

"कुठे गेली असेल यार ही तेही ह्या वेळेला आठ वाजत आलेय आता रात्रीचे हिला कळत नाही का घरी थांबावं म्हणून" तो विचार करतच परत बेडवर शांतपणे पडला... पण डोक्यात मात्र मनु कुठे गेली असेल हाच प्रश्न घुमत होता त्याच्या.

'आई म्हणते तशी खरंच भाजीचं विकत घ्यायला गेली असेल का ती...? भाजीवाल्याचं घर जवळच आहे म्हटल्यावर गेली असेल असं सहज दार ओढून... पण यार कळत नाही का हिला घरांत इतक्या महागाच्या वस्तू आहेत... घर असं उघडं ठेवून गेल्यावर कोणी आत घुसलं तर...? आता मीही आलोय घरी तिच्या माघारी हे कुठे माहित आहे तिला...? त्यात फोनही बंद आहे तिचा... पण एक मिनिट बंद फोन कशाला घेवून गेली ती सोबत....? फोनमध्ये चार्जिंग नसेल तर फोन चार्जिंगला लावून जायचा ना... पण नाही काय करायचं असतं तिला ते देवच जाणे... काय करू...? भाजीवाल्याकडे जावून बघू का...?' त्याच्या मनात प्रश्न आला आणि तो तसाच ताडकन बेडवर उठून बसला.

त्याने अंगात टी-शर्ट घातला आणि तो दार बंद करून लगेच शेजारच्या भाजीवाल्या काकूकडे गेला.

D.Deokar.

My channel