"मिसिंग - अ मिस्ट्री" पुढील काही भाग...

• मिसिंग अ मिस्ट्री माघील भाग वाचण्यासाठी खालील👇🏻 लिंक ओपन करा•

https://nano5117.blogspot.com/2023/04/blog-post_16.html

 रात्रीचे साडे अकरा वाजत आले होते तरीही मनूचा काहीच पत्ता लागलेला नव्हता. तिच्या घरचे तिचा अजूनही शोधच घेत होते. तिला शोधतांना निशांतच्या मनात तर आता अनेक विचित्र विचार यायला लागले होते आणि त्या विचारांनीच त्याला धडकी भरत होती.

असं म्हणतात ना 'मन चिंते ते वैरी न चिंते' बस अशीच काहीशी अवस्था सध्या त्याची झालेली होती.

इतकं शोधूनही मान्यता चा कुठेच थांगपत्ता लागत नव्हता म्हणून आता सगळेच पांगले होते.

ते एक बरं झालं होतं की वैदू ला म्हणजेच त्याच्या मुलीला त्याच्या आईकडे पाठवलं होतं त्याने... आणि तिथे ती सारख आई कुठे आहे असं त्यांना विचारत होती.

तिच्या बालमनातल्या प्रश्नांना उत्तर देणं निशांतला तर जमलंच नसतं.... पण त्याची आई मात्र तिला काहीना काही गोष्टी सांगून भुलवत होती. पण तरीही राहून राहून तिचा तो एकच प्रश्न यायचा....

"माझी आई कुठे आहे...?"

ती कुठे आहे...? काय करतीये....? सुखरूप आहे की तिला काही झालंय...? ह्या प्रश्नांनी तर त्यांनाही घेरलेलं होतं आणि या सगळ्याचं उत्तर तर ती स्वतःच देवू शकत होती, पण ती होती कुठे...?

तिच्या मैत्रिणीकडे, शेजारी त्यांनी चौकशी केलेली होती पण हाती काहीच आलेले नव्हते. तिथे गावातच राहणाऱ्या तिच्या काकुलाही आडून आडून त्याने विचारून पाहिलं पण ती तिथेही आली नाहीये हे त्यांना कळलं होतं.

बस आता तिच्या माहेरी कॉल करून तिच्या वडिलांना ती तिथे आलीये का हे विचारायचं बाकी होतं... पण त्यांना कॉल करून विचारण्याची निशांतची काही हिम्मत होत नव्हती.

त्यांना ती तिथे आल्याचं विचारणं म्हणजे त्यांच्या वेगवेगळ्या प्रश्नांना सामोरे जाणं... शिवाय ते चिंतेत पडतील तो विषय वेगळाच... आणि जर गेलीही असेल ती रागे भरून त्यांच्याकडे तर त्याबद्दलच्या त्यांच्या प्रश्नांना काय उत्तर दिलं असतं त्याने म्हणून मग तो त्यांना कॉल करायला मागेपुढे बघत होता...

पण त्याचं असं वागणं सोनूला मात्र पटलं नव्हतं... त्याने त्यांना कॉल करून वाहिनीबद्दल विचारावं असं त्याला वाटत होतं.

दादा... मला वाटतं तू वाहिनीच्या बाबांना कॉल करून त्या तिथे आल्या आहेत का हे विचारावं... निदान त्या तिथे गेल्या आहेत की नाही हे तर स्पष्ट होईल ना...?" शेवटी सोनुने न राहवून आपलं मत मांडलंच...!

"वेडा झाला आहेस का तू सोनू...? मी... मी हे कसं विचारू त्यांना....? जर ती तिथे गेली नसेल तर...? तर ते लोकं मला तिच्याबद्दल हजार प्रश्न विचारणार नाही का...? मग त्यांना काय उत्तर द्यायचं मी...? आणि मुळात आतापर्यंत कितीही मोठं भांडण झालं असलं आमचं तरी एकदाही बॅग भरून गेली नाहीये ती त्यांच्याकडे मग आता ती तिथे आलीये का असं जर मी त्यांना विचारल तर मला तिच्याबद्दल विचारणार नाहीयेत का ते?"

"हो पण ते असं तेव्हाच विचारतील ना जर वहिनी त्यांच्याकडे नसेल तर.... आणि जर असतील त्या तिथे तर त्यांना इथे पाठवायला सांग

त्यांना बाकी आमच्यात जे काही झालंय ते आम्ही निपटवून घेवू असं सांगून दे...".

"पण असं काही झालंच नाहीये यार की जेणेकरून तिने असं अचानक घरातून निघून जावं तेही कुणाला काहीही न सांगता... मी.... मी बोललो यार दुपारी तिच्याशी कॉलवर तर चांगलीच बोलत होती माझ्याशी... उलट दोन दिवस मी इथे नव्हतो तर लवकर या मी वाट पाहतीये असंही म्हणाली ती... मग कसे समजू मी की तिच्या मनात काय चाललंय ते..." तो आता रडतच म्हणाला.

नाही म्हटलं तरी तिचे असं कुठेही न सापडणं आता त्याच्या मनाची हुरहूर वाढवत होतं... कितीही चिडचिड करत असला तो तिच्यावर तरीही त्याचं प्रेमच जास्त होतं तिच्यावर... आणि तिचा आधारही होता त्याला....!

तो डोक्याला हात लावूनच खाली बसला तसा सोनू त्याला धीर द्यायला त्याच्या बाजूला बसला.

"हे बघ दादा... तू आधी शांत हो... हे असं खचून कसं चालेल तुला...?"

"माझं... माझं खूप प्रेम आहे रे तिच्यावर... ती... ती एकच आहे जी माझा इतका कठीण काळ सुरु असूनही माझ्यासोबत खंबीरपणे उभी आहे... तिला.... तिला काहीच दिलं नाहीये मी आजपर्यंत आणि तिनेही कधी काही मागितलं नाही माझ्याकडे... पण... पण तिचं असं मधेच मला सोडून जाणं नाही झेपणार रे मला... तुला माहित आहे ती कशी आहे ते.. कधी कठीण काळात सोडून गेली नाहीये ती मला... आताही नसेल गेली ना रे ती...? सांग ना सोनू नसेल गेली ना ती मला कुठे सोडून...?" तो 'वेड्यासारखं त्याला विचारत त्याच्याकडे आशेने बघत म्हणाला.

"दादा... नाही गेली असेल कुठेच वहिनी... ती असेल इथेच कुठेतरी फक्त तिने तिचा फोन ऑन केला पाहिजे.... बरं इथे जास्त कोणी ओळखीचाही नाहीये तिचं ज्यांच्याकडे असं इतक्या रात्रीपर्यंत थांबेल 

ती असं.....आणि म्हणूनच मला वाटतं की तू जरा आडून आडूनच तिच्या बाबांना कॉल करून विचारावं....." सोनुने समजावलं.

मी... मी नाही विचारू शकत यार त्यांना असं सरळ... हवं तर... हवं तर तूच तिच्या भावाला जीवन ला कॉल करून विचार ना... म्हणजे असंच सहज काय सुरु आहे काय नाही म्हणून.... बघ त्याच्या बोलण्यातून काही कळतं का ती तिथे असल्याचं..." तो हताशपणेच म्हणाला तसा सोनुने त्याचा फोन काढला आणि मनुच्या भावाला कॉल लावला.

काय झालं असेल...? मनु गेली असेल का तिच्या माहेरी की तिथेही नसेल ती ? जाणून घेण्यासाठी वाचत राहा "मिसिंग अ मिस्ट्री" ही कथा खास तुमच्या साठी.

उर्वरित भाग तुमच्या साठी उद्या घेऊन येतो...वाचत रहा

•माझ्या व्हाट्स अॅप  ग्रुप ला ऍड होण्यासाठी खालील लिंक ओपन करा👇🏻

https://chat.whatsapp.com/HHLpwgLKsck3B0uqrkUGp1