"मिसिंग - अ मिस्ट्री" पुढील काही भाग...

• मिसिंग अ मिस्ट्री माघील भाग वाचण्यासाठी खालील👇🏻 लिंक ओपन करा•

https://nano5117.blogspot.com/2023/04/blog-post_16.html

 रात्रीचे साडे अकरा वाजत आले होते तरीही मनूचा काहीच पत्ता लागलेला नव्हता. तिच्या घरचे तिचा अजूनही शोधच घेत होते. तिला शोधतांना निशांतच्या मनात तर आता अनेक विचित्र विचार यायला लागले होते आणि त्या विचारांनीच त्याला धडकी भरत होती.

असं म्हणतात ना 'मन चिंते ते वैरी न चिंते' बस अशीच काहीशी अवस्था सध्या त्याची झालेली होती.

इतकं शोधूनही मान्यता चा कुठेच थांगपत्ता लागत नव्हता म्हणून आता सगळेच पांगले होते.

ते एक बरं झालं होतं की वैदू ला म्हणजेच त्याच्या मुलीला त्याच्या आईकडे पाठवलं होतं त्याने... आणि तिथे ती सारख आई कुठे आहे असं त्यांना विचारत होती.

तिच्या बालमनातल्या प्रश्नांना उत्तर देणं निशांतला तर जमलंच नसतं.... पण त्याची आई मात्र तिला काहीना काही गोष्टी सांगून भुलवत होती. पण तरीही राहून राहून तिचा तो एकच प्रश्न यायचा....

"माझी आई कुठे आहे...?"

ती कुठे आहे...? काय करतीये....? सुखरूप आहे की तिला काही झालंय...? ह्या प्रश्नांनी तर त्यांनाही घेरलेलं होतं आणि या सगळ्याचं उत्तर तर ती स्वतःच देवू शकत होती, पण ती होती कुठे...?

तिच्या मैत्रिणीकडे, शेजारी त्यांनी चौकशी केलेली होती पण हाती काहीच आलेले नव्हते. तिथे गावातच राहणाऱ्या तिच्या काकुलाही आडून आडून त्याने विचारून पाहिलं पण ती तिथेही आली नाहीये हे त्यांना कळलं होतं.

बस आता तिच्या माहेरी कॉल करून तिच्या वडिलांना ती तिथे आलीये का हे विचारायचं बाकी होतं... पण त्यांना कॉल करून विचारण्याची निशांतची काही हिम्मत होत नव्हती.

त्यांना ती तिथे आल्याचं विचारणं म्हणजे त्यांच्या वेगवेगळ्या प्रश्नांना सामोरे जाणं... शिवाय ते चिंतेत पडतील तो विषय वेगळाच... आणि जर गेलीही असेल ती रागे भरून त्यांच्याकडे तर त्याबद्दलच्या त्यांच्या प्रश्नांना काय उत्तर दिलं असतं त्याने म्हणून मग तो त्यांना कॉल करायला मागेपुढे बघत होता...

पण त्याचं असं वागणं सोनूला मात्र पटलं नव्हतं... त्याने त्यांना कॉल करून वाहिनीबद्दल विचारावं असं त्याला वाटत होतं.

दादा... मला वाटतं तू वाहिनीच्या बाबांना कॉल करून त्या तिथे आल्या आहेत का हे विचारावं... निदान त्या तिथे गेल्या आहेत की नाही हे तर स्पष्ट होईल ना...?" शेवटी सोनुने न राहवून आपलं मत मांडलंच...!

"वेडा झाला आहेस का तू सोनू...? मी... मी हे कसं विचारू त्यांना....? जर ती तिथे गेली नसेल तर...? तर ते लोकं मला तिच्याबद्दल हजार प्रश्न विचारणार नाही का...? मग त्यांना काय उत्तर द्यायचं मी...? आणि मुळात आतापर्यंत कितीही मोठं भांडण झालं असलं आमचं तरी एकदाही बॅग भरून गेली नाहीये ती त्यांच्याकडे मग आता ती तिथे आलीये का असं जर मी त्यांना विचारल तर मला तिच्याबद्दल विचारणार नाहीयेत का ते?"

"हो पण ते असं तेव्हाच विचारतील ना जर वहिनी त्यांच्याकडे नसेल तर.... आणि जर असतील त्या तिथे तर त्यांना इथे पाठवायला सांग

त्यांना बाकी आमच्यात जे काही झालंय ते आम्ही निपटवून घेवू असं सांगून दे...".

"पण असं काही झालंच नाहीये यार की जेणेकरून तिने असं अचानक घरातून निघून जावं तेही कुणाला काहीही न सांगता... मी.... मी बोललो यार दुपारी तिच्याशी कॉलवर तर चांगलीच बोलत होती माझ्याशी... उलट दोन दिवस मी इथे नव्हतो तर लवकर या मी वाट पाहतीये असंही म्हणाली ती... मग कसे समजू मी की तिच्या मनात काय चाललंय ते..." तो आता रडतच म्हणाला.

नाही म्हटलं तरी तिचे असं कुठेही न सापडणं आता त्याच्या मनाची हुरहूर वाढवत होतं... कितीही चिडचिड करत असला तो तिच्यावर तरीही त्याचं प्रेमच जास्त होतं तिच्यावर... आणि तिचा आधारही होता त्याला....!

तो डोक्याला हात लावूनच खाली बसला तसा सोनू त्याला धीर द्यायला त्याच्या बाजूला बसला.

"हे बघ दादा... तू आधी शांत हो... हे असं खचून कसं चालेल तुला...?"

"माझं... माझं खूप प्रेम आहे रे तिच्यावर... ती... ती एकच आहे जी माझा इतका कठीण काळ सुरु असूनही माझ्यासोबत खंबीरपणे उभी आहे... तिला.... तिला काहीच दिलं नाहीये मी आजपर्यंत आणि तिनेही कधी काही मागितलं नाही माझ्याकडे... पण... पण तिचं असं मधेच मला सोडून जाणं नाही झेपणार रे मला... तुला माहित आहे ती कशी आहे ते.. कधी कठीण काळात सोडून गेली नाहीये ती मला... आताही नसेल गेली ना रे ती...? सांग ना सोनू नसेल गेली ना ती मला कुठे सोडून...?" तो 'वेड्यासारखं त्याला विचारत त्याच्याकडे आशेने बघत म्हणाला.

"दादा... नाही गेली असेल कुठेच वहिनी... ती असेल इथेच कुठेतरी फक्त तिने तिचा फोन ऑन केला पाहिजे.... बरं इथे जास्त कोणी ओळखीचाही नाहीये तिचं ज्यांच्याकडे असं इतक्या रात्रीपर्यंत थांबेल 

ती असं.....आणि म्हणूनच मला वाटतं की तू जरा आडून आडूनच तिच्या बाबांना कॉल करून विचारावं....." सोनुने समजावलं.

मी... मी नाही विचारू शकत यार त्यांना असं सरळ... हवं तर... हवं तर तूच तिच्या भावाला जीवन ला कॉल करून विचार ना... म्हणजे असंच सहज काय सुरु आहे काय नाही म्हणून.... बघ त्याच्या बोलण्यातून काही कळतं का ती तिथे असल्याचं..." तो हताशपणेच म्हणाला तसा सोनुने त्याचा फोन काढला आणि मनुच्या भावाला कॉल लावला.

काय झालं असेल...? मनु गेली असेल का तिच्या माहेरी की तिथेही नसेल ती ? जाणून घेण्यासाठी वाचत राहा "मिसिंग अ मिस्ट्री" ही कथा खास तुमच्या साठी.

उर्वरित भाग तुमच्या साठी उद्या घेऊन येतो...वाचत रहा

•माझ्या व्हाट्स अॅप  ग्रुप ला ऍड होण्यासाठी खालील लिंक ओपन करा👇🏻

https://chat.whatsapp.com/HHLpwgLKsck3B0uqrkUGp1

मिसिंग अ मिस्ट्री पुढील भाग...

 

• मिसिंग अ मिस्ट्री माघील भाग वाचण्यासाठी खालील👇🏻 लिंक ओपन करा•
https://nano5117.blogspot.com/2023/04/Gaming5117.blogspot.com_0287696551.html

•मिसिंग अ मिस्ट्री पुढील भाग...

अमर... "काकू...काकू..... आहे का कोणी घरी?" निशांतने भाजीवाल्या काकूकडे आवाज दिला.

"कोण आहे...?" घरांतून काकू बाहेर आल्या.

"काकू मी निशांत... मनु आली का तुमच्याकडे?" त्याने बाहेरूनच विचारलं,

"निशू..? अरे तू...? मनु तर आली नाही रे इथे... का बरं रे?" काकूने गेटजवळ येतच त्याला विचारलं.

अ... काही नाही काकू.. ती घरी नव्हती ना.... म्हणून वाटलं की

तुमच्याकडे आली भाजी वगैरे विकत घ्यायला..."

"नाही रे... आज आलीच नाही ती नाहीतर रोज एक चक्कर होते तिचा भाजीचं काही आहे का म्हणून... एक काम कर ना त्या पलिकडच्या भाजीवाल्या दादाकडे विचारून बघ... आमच्याकडे भाजीचं नसल्यावर ती त्यांच्याचकडे जाते भाजीसाठी" काकूने सुचवलं.

"बरं काकू जावून बघतो तिथे..." अस म्हणून निशांत पलिकडच्या भाजीवाल्या दादाकडे गेला तर भाजीवाले दादा फेरीवर गेलेले होते. त्यामुळे त्यांच्या घरी भाजी मिळणं कठीण होतं,

म्हणजे ही इथेही नाहीये तर... मग कुठे गेली असेल ही...?' त्याच्या

मनात प्रश्न आला आणि आता तिला कुठे शोधावं हा मोठा प्रश्न त्याच्यासमोर उभा राहिला.

'शेजारच्या ताईला किंवा मग घरमालकाच्या मुलीला माहित असेल का?' त्याच्या मनात विचार आला आणि तो लगेच घराशेजारी राहणाऱ्या ताईकडे गेला. पण ती कुठे गेली आहे हे त्यांनाही माहित नव्हतं.

घरमालकाच्या मुलीचंही तेच उत्तर मनु कुठे गेली ते तिलाही माहित नव्हतं. इथून ती कुठे जाणार आहे का? हेही तिने तिला सांगितलेलं नव्हतं.

'कुठे आहेस यार तू मनु? एक तर सांजवेळ उलटून गेलीय आणि रात्र व्हायला लागलीये आता आणि तू आहेस की घरी यायचं नावच घेत नाहीयेस... माझ्या बोलण्याचा काही राग आलाय का तुला? पण मी तर काहीच बोललो नाहीये तुला... भांडणही झालं नाहीये आपलं... मग कुठे निघून गेली आहेस यार तू...?' त्याने मनातच तिला विचारलं आणि तिच्याबद्दल विचार करून त्याला आता खूपच रेस्टलेस वाटायला लागलं होतं.

तो परत घरांत आला... परत तो घरातला पसारा बघून त्याचं डोकं ठणकलं आणि आता त्याने स्वतःच झाडू घेतला आणि घर झाडायला सुरुवात केली. घर झाडता झाडता त्याची नजर ड्रेसिंग टेबल जवळच्या एका कोपऱ्यात गेली. त्याने तिथून झाडू मारला आणि तिथून तिच्या फुटलेल्या बांगड्याचे तुकडे बाहेर आले.

'हद्द आहे यार हलगर्जीपणाची...!! बांगडी फुटली तर काचा तरी बाहेर फेकायच्या ना हिने? एक तर घरांत लहान मुलगी खेळते आपल्या, तिच्या हाताला लागलं किंवा कापलं तर...? मनु यार किती समजवायचं यार तुला?' तिच्या बांगड्यांच्या काचा झाडून डस्टबिनमध्ये फेकतच तो कुरकुरला.

'घरी आलीस की, खडसवायला हवंय तुला' तो मनातच म्हणाला आणि त्याने आता किचनमध्ये असलेला पसारासुद्धा आवरायला घेतला. त्याची आलीय वाटतं....?' त्याने स्वतःलाच प्रश्न केला आणि तो हातातले काम सोडून लगेच दार उघडायला गेला. त्याने दार उघडलं आणि दारात ती नाहीये हे बघून त्याचा चेहराच पडला.

" का बरं रे असा चेहरा केला? मी आलो ते आवडलं नाही का तुला?" सोनूने म्हणजेच त्याच्या लहान भावाने विचारलं तसा निशांतने हताशपणेच सुस्कारा सोडला. तो दारातून बाजूला होवून परत किचनमध्ये गेला.

"दादा... काय झालंय? असा का बरं दिसत आहे तू? आणि वहिनी कुठे आहे?" सोनुने त्याच्या पाठोपाठ किचनमध्ये येतच त्याला विचारलं तसा निशांत हताशपणेच म्हणाला.

"नाही माहित कुठे गेलीय ती..."

"नाही माहित म्हणजे? का बरं तुला काही सांगून गेली नाहीये का ती?" सोनुने आश्चर्यानेच विचारलं.

"नाही ना सोन्या... मी घरी आलो तेव्हा नव्हती ती घरांत... आईने सांगितलं नाहीये का तुला?"

"नाही बुवा... आई काहीच बोलली नाही... ती म्हणे वैदूला घेवून जा म्हणे घरी... आणि तिला जेवू घालायला सांग म्हणे वाहिनीला... बस इतकंच"

"पण तिला जेवू घालायला तुझी वहिनी तर लागेल ना इथे...? आणि ती कुठे गेली आहे हेही माहित नाहीये आपल्याला "

"दादा तिच्या कोण्या मैत्रिणीकडे गेली असेल तर विचार ना"

"तुलाही माहित आहे ना तिला जास्त मैत्रिणी नाहीयेत इथे म्हणून...'

"हो पण ज्या आहेत त्यांना तर विचारून बघ..." सोनू म्हणाला तसा निशांत विचारांत पडला.

त्याने लगेच तिच्या त्या दोन तीन मैत्रिणींना कॉल केला पण त्यांनीही मनु त्यांच्याकडे आलेली नाहीये हे सांगितल्यावर तो हताश होवूनच बेडवर बसला.

आता तिला कुठे शोधावं हाच मोठा प्रश्न त्याच्यासमोर उभा राहिला होता. 

• राहिलेला भाग उद्या टाकण्याचा प्रयत्न करील.

• स्टोरी कशी वाटली ते खाली कमेंट करून सांगा.🙏

 माघील भाग पाहण्यासाठी माझ्या खालील👇🏻 लिंक ला भेट द्या.

https://nano5117.blogspot.com/2023/04/Gaming5117.blogspot.com_0287696551.html

•माझ्या व्हाट्स अॅप  ग्रुप ला ऍड होण्यासाठी खालील लिंक ओपन करा👇🏻

https://chat.whatsapp.com/HHLpwgLKsck3B0uqrkUGp1

मुलगी वाचवा! मुलगी शिकवा !!

 डॉक्टरांच्या समोर एक जोडपं बसलं होतं.

हनुमंतराव आणि सखुबाई !"

"डॉक्टर साहेब "..

आम्हाला मुलगी नकोय !

होणाऱ्या बाळाचे बाबा हणम्या मनला.

"डॉकटर" -तुम्हाला कसं कळलं 

मुलगीच आहे म्हणून?"

डॉक्टरांनी विचारलं.

हणम्या - तुम्ही टेस्ट करायला नकार दिलात. 

मग आम्ही शेजारच्या राज्यातील सोनोग्राफी सेंटरवर टेस्ट करून आलो." 

बाळाचे बाबा हान्म्या मनला.

डॉकटर - मग तिथंच का केलं नाहीत अबॉर्शन?"

हाणम्या -  तिथं सोय नव्हती. 

त्यांनी दिला होता पत्ता एका डॉक्टरचा. पण त्यांची फी खूपच जास्त वाटली. मग म्हटलं की तुम्ही ओळखीचे आहात. लाखाऐवजी हजारात काम होईल." 

हणम्या निर्विकारपणं बोलला.

डॉकटर -  मी काय कसाई वाटलो काय तुम्हाला?" डॉक्टर संयम ठेवत पुढं म्हणाले,

अहो हनुमंतराव तुम्हाला पहिली मुलगीच आहे"

ईतका वेळ गप्प बसलेली बाळाची आई सखुबाई बोलली....

सखुबाई -  म्हणून तर दुसरी मुलगी नकोय आम्हाला. दुसरा मुलगाच हवा. दोन मुली नकोत!"

डॉक्टरांनी सखुबाईच्या मांडीवर बसलेल्या त्या पहिल्या मुलीकडं पाहिलं. निरागस, निष्पाप, बोलके डोळे. हसरा चेहरा. नजरानजर होताच ती बाहुली डॉक्टरांकडे झेपावली. त्या चिमण्या जिवाला डॉक्टरांनी कवेत घेतलं.

डॉक्टर काही बोलत नाहीत हे बघून मुलीचे बाबा हनम्या मनला.

 हन्म्या - फी व्यवस्थित देउ आम्ही. शिवाय ही बातमी कुठेही लीक होणार नाही याची खात्री !"

डॉक्टरांचे डोळे आता लकाकले. होणाऱ्या बाळाच्या आईबाबांना ते म्हणाले, 

डॉकटर - तुमचा विचार पक्का आहे? 

तुम्हाला खरंच दोन मुली नको आहेत? 

परत विचार करा."

मुलीचे बाबा हानम्या मनला,

"पक्का आहे विचार. 

दोन मुली नकोत."

डॉकटर -"ठीक आहे तर मग. 

आपण आईच्या पोटातली मुलगी राहू देउ. या पहिल्या मुलीला मी मारून टाकतो. म्हणजे तुम्हाला एकच मुलगी राहिल." असे म्हणत डॉक्टरांनी टेबलवरची सुरी उचलून त्या पहिल्या मुलीच्या गळ्याला लावली.

आणी त्या मुलीची आई सखुबाई मोठ्यांनी किंचाळली,

"थांबा डॉक्टर... 

काय करताय?... 

तुम्ही डॉक्टर आहात का कसाई?"

डॉक्टर  शांतपणे मंद हसत दोघा हान्म्या आणि सखुबाई कडे बघत होते. निष्पाप बाहुली हसत खेळत होती. 

दोनच क्षण ...

दोनच क्षण शांततेत गेले.

अन हनुमंतरावं आणि सखुबाईच्या लक्षात सारा प्रकार आला. ते भयानक खजिल झाले. 

ईतकंच म्हणाले,

"आम्हाला माफ करा डॉक्टर. 

आम्ही कसाई व्हायला निघालो होतो. आमची चूक आम्हाला कळली."

ते दोघे हनुमंतरावं आणि सखुबाई कडेवरच्या आणी पोटातल्या आपल्या दोन्ही राजकन्यांसह केबिनमधून बाहेर पडते झाले.

ते बाहेर पडत असताना डॉक्टर म्हणाले 

डॉकटर - आणखी एक सांगायचं राहिलंचं..

आणि तेही तुम्हाला सांगायचं कारण असं कि, मला तुमचा निर्णय बदलल्याची मनोमन खात्री झाली म्हणुनच".

"आमच्या व्यवसायात देखिल काही राक्षस प्रवृत्तीचे लोक आहेत हे दुर्दैव आहे. पण ते ईतक्या नीच थराला गेले आहेत की, सोनोग्राफीत मुलाचा गर्भ दिसत असुनही, पैशासाठी तो मुलीचा आहे असे तुम्हाला सांगितले आहे !"

 

आता मात्र हनुमंतराव आणि सखुबाईच्या पायाखालची जमिनच सरकली !

👸🏻👸🏻 मुलगी वाचवा! मुलगी शिकवा !!👰👰

मित्रांनो कशी वाटली कथा ते कंमेंट करून सांगा..

आवश्य भेट द्या...👈🏻 येथे

मिसिंग - अ मिस्ट्री (भाग 1)

 "हो यार... खूपच डोकं खाते ती बाई... तुम्ही बरे आहे यार तिच्या हातात सापडत नाही नाहीतर तुम्हांलाही पागल करून सोडलं असतं तिने...' " कानाला लावलेल्या फोनवर निशांत हसतच म्हणाला तसा पलीकडून त्याचा मित्र अजय खळखळूनच हसला.

"अरे, आम्ही काही मूर्ख नाहीये तिच्यासमोर समोर मुद्दाम मिरवायला.... ते तर तुमच्यासारखे मूर्ख तिच्या तावडीत सापडतात...." अजय त्याला डिवचतच म्हणाला.

"हो ना यार... तेवढ्याने बरं की, दोन दिवस नजरेत पडलो नाही मी तिच्या..."

"हो ना... बाय द वे तू होतास तरी कुठे दोन दिवस...? म्हणजे ना फोन केलास तू ना ऑफिसला आलास" अजुन त्याला प्रश्न.

"आता काय सांगू तुला...? तू फक्त ऑफिसमध्ये चर्चा करू नको म्हणजे झालं..."

"नाही करत बिनधास्त सांग तू...

"मी ना दोन दिवस भाड्याने गाडी चालवायला गेलो होतो यार..... बीडला

"अच्छा...? म्हणूनच माझ्या डोळ्याने दिसला नाहीस...

"हम्म... हे काय आताच आलो यार घरी... दोन दिवसापासून झोप पण झाली नाही यार माझी सारखी गाडी चालवत होतो...." निशांत तक्रार करतच म्हणाला.

"ठीक आहे ना यार मग आता आराम कर थोडा घरी आला आहेस तर "

"हो ना तेच करणार आहे मी आता... मनुला म्हणतो छान स्वयंपाक कर आणि जेवण करून झोपतो यार मी लवकर" निशांत बाहेरचं लोखंडी गेट उघडून आत जातच म्हणाला.

"ठीक आहे कर मग आराम... सोमवारी भेटू मग आपण..."

"हो चल बाय..." असं म्हणून निशांतने त्यांच्या गप्पांना ब्रेक मारला आणि त्याने डोअर बेल वाजवली,

आतून काहीच हालचाल जाणवली नाही म्हणून मग त्याने परत बेल वाजवली, पण परत तेच म्हणून मग त्याने दार उघडून पाहिल तर दार लगेच उपडल्या गेल, इनफॅक्ट दार लॉक केलेलंच नव्हतं ते तसंच लोटून दिलेलं होतं.

त्याने दार आतमध्ये लोटलं आणि तो आत आला तर घरात पसारा तसाच पडून दिसत होता. बेडवर धुतलेले कपडे तसेच पडून होते. पेनबॉक्स खाली पडलेला होता त्यातले पेन्स खाली सांडलेले होते. घरांत झाडू मारलेला दिसत नव्हता... ते बघून त्याचं डोकंच ठणकलं. त्याने लगेच किचनमध्ये जावून बघितलं तर बेसिंगमध्येही भांडे तसेच पडून होते. ओट्यावरही पसारा तसाच पडलेला दिसत होता. आणि ते बघून त्याची चिडचिडच झाली.

'कितीवेळा सांगितलं आहे पार हिला की, घर झाडत जा... घरातला पसारा आवरत जा म्हणून... घरांत आलं की, हे असं सगळं पडलेल दिसलं की, माणसांचा मूडच चालला जातो सगळा... आणि गेली कुठे आहे यार ही? तेही दार असंच लोटून... सांगून तरी जायला हवं ना 'निदान' स्वतःशीच बडबड करत त्याने त्याचे कपडे बदलले आणि तो फ्रेश झाला.

डोळ्यांवर तर झोप खेळत होती त्याच्या पण आधी ती कुठे गेली आहे. हे तिला विचारायला हवं म्हणून त्याने त्याचा फोन हातात घेतला आणि तिला कॉल लावला.

'द नंबर यू आर ट्रायिंग इज करंटली स्वीच ऑफ प्लीज ट्राय अगेन लेटर' टेलीकंपनीवाल्या लेडीजने सांगितल तसा त्याने लगेच फोन कट केला आणि एक दीर्घ सुस्कारा सोडला.

'स्वीच ऑफ आहे मॅडमचा फोन... निव्वळ हलगर्जीपणा आहे यार हा... माणूस घरी येत आहे म्हटल्यावर निदान घरी तरी थांबायचं ना हिने...? पण नाही.... सांगूनही गेली नाहीये कुठे गेली ते..." विचार करतच बेडवर अंग झोकून दिलं त्याने तसा त्याचा फोन वाजला... तिचाच असावा म्हणून त्याने लगेच रिसीव्ह केला पण पलीकडून दुसराच आवाज ऐकून त्याचा चेहरा पडला.

" हम्म आई बोल..."

"निशू आलास का रे घरी?"

"हो आई आताच आलो... थकल्यासारखं वाटतंय... बरं आई मनु आली

का गं तिकडे...?" त्याने विचारलं.

"मनु...? नाहीतर.... का रे घरी नाही का ती?"

"नाही ना आई... दार उघडं टाकून तशीच गेलीये ती... कुठे गेली ते सांगितले पण नाहीये." त्याने त्याच्या आईकडे तिची तक्रार केली.

"अरे गेली असेल तिथेच कुठेतरी... शेजारी विचारून बघ किंवा मग तुझ्या शेजारी भाजी वगैरे विकत घ्यायला गेली असेल त्या काकुकडे..." त्याच्या आईने समजावलं.

"हम्म... कदाचित... तिथे गेली असेल तर येईलच थोड्यावेळात .... ते सोड.... तू कशासाठी फोन केला होतास....?" त्याने आता त्याच्या आईला कॉल करण्याचं कारण विचारलं.

"मी...? अरे मी ते म्हणत होती की, वैदूला घ्यायला तू येतोस की,

सोनूसोबत पाठवू तिला?"

निशांत आणि मनुची मुलगी म्हणजेच वैदेहीला तिच्या काकासोबत घरी पाठवायचं का हे विचारत होत्या त्या त्याला.

"आई सोन्यासोबतच पाठवून दे... माझे काही येणं होणार नाही तिकडे... एकतर थकलोय मी गाडी चालवून त्यात झोप पण झाली नाहीये माझी दोन दिवस" तो जरा चिडचिड करतच म्हणाला.

"बरं बरं कर तू आराम आणि ती आली की तिला सांग वैदूसाठी जेवण बनव म्हणून ती इकडे जेवली नाहीये आज... घरीच जेवते म्हणाली म्हणून तिला जेवू घालायला सांग तिला..." आईने सूचना दिल्या तशी त्याने होकारार्थी मान डोलावली.

" ठीक आहे आई सांगतो मी तिला... ठेवतो आता बाय" अस म्हणून

त्याने फोन ठेवला आणि केसांतून बेचैनीनेच हात फिरवला.

"कुठे गेली असेल यार ही तेही ह्या वेळेला आठ वाजत आलेय आता रात्रीचे हिला कळत नाही का घरी थांबावं म्हणून" तो विचार करतच परत बेडवर शांतपणे पडला... पण डोक्यात मात्र मनु कुठे गेली असेल हाच प्रश्न घुमत होता त्याच्या.

'आई म्हणते तशी खरंच भाजीचं विकत घ्यायला गेली असेल का ती...? भाजीवाल्याचं घर जवळच आहे म्हटल्यावर गेली असेल असं सहज दार ओढून... पण यार कळत नाही का हिला घरांत इतक्या महागाच्या वस्तू आहेत... घर असं उघडं ठेवून गेल्यावर कोणी आत घुसलं तर...? आता मीही आलोय घरी तिच्या माघारी हे कुठे माहित आहे तिला...? त्यात फोनही बंद आहे तिचा... पण एक मिनिट बंद फोन कशाला घेवून गेली ती सोबत....? फोनमध्ये चार्जिंग नसेल तर फोन चार्जिंगला लावून जायचा ना... पण नाही काय करायचं असतं तिला ते देवच जाणे... काय करू...? भाजीवाल्याकडे जावून बघू का...?' त्याच्या मनात प्रश्न आला आणि तो तसाच ताडकन बेडवर उठून बसला.

त्याने अंगात टी-शर्ट घातला आणि तो दार बंद करून लगेच शेजारच्या भाजीवाल्या काकूकडे गेला.

D.Deokar.

My channel

बाप होण सोपं नसतं...

 बाप होण सोपं नसतं.

बाप होन सोपं नसतं 

जबाबदारीच ओझं असतं.

कष्टात घाम आणि घामात कष्ट करावं लागतं 

लहान पोरगं मात्र निवांत बघतं बसत.

एक गोष्ट कमी पडली की ते रुसत

 इच्छा पूर्ण केली की खुदकन हसत.

जगा सारखं त्याला द्यावं लागतं

बाप कडू आमचा हे बोलणं घ्यावं लागतं.

कधीतरी त्याच्या सोबत जावं लागतं

 काय करत पोरगं बघावं लागतं.

खोडकर मात्र पोरगं असतं

त्याच्या टवाळकीने बापाचं नाव हरमखोर पडलेलं दिसतं.

फक्त राडी पोरगं करतं

त्याचं वागणं पाहून बापाचं आतड जळत.

भांडण तंट्याने संस्काराच बीज कळतं

मग बापाचं नाव गुलाम ठरतं.

अघोर कर्म पोरगं करत

आमच्या बापाचा धर्मच ते कार्ट सांगत.

जगाला लाडात वाढलेल दिसतं

 वाईट वागल की बापाला सगळं जग नावं ठेवत.

बापाला मग कोड पडत

 घरी आपल्या कडू कॉंग्रेस आहे वाढतं.

ना भाकरीत मन लागतं

ना चाकरीत लागतं.

बाप नावाचं वादळ विचारात फसत

 त्याच्या देहातल अवसान मग निघून जात..

बाप होण सोपं नसतं

 जबाबदारीच ओझं असतं...

D.Deokar.....💫

My Channel

गंध प्रेमाचा....(भाग2) मधील तिसरा भाग...

गंध प्रेमाचा...भाग 2 मधील दुसरा भाग वाचण्यासाठी येथे क्लिक करा.

गंध प्रेमाचा....(भाग2) मधील तिसरा भाग...👇🏻

-------------–-------------------------------------------------------------------–-

 तर दुसरीकडे...

रात्री जेवणानंतर राधाने तिच्या खास मैत्रिणींना म्हणजे प्रीती आणि आरजूला फोन केला होता. राधा घराबाहेरील कट्ट्यापाशी हळू आवाजात फोनवर बोलत उभी होती.

"हां... म्हणजे जर पापाने काही प्रश्न केला तर सांगा

पूर्ण दिवस तुझ्याकडे होती. आणि प्रीती तू पण माझ्या सोबत होतीस..... ऐसे बता..", राधा दोघींना सांगत होती.

"ओके... ठिक आहे. पर अभी तो अभिजीत सर आणि तेरी विवाहित आहे

ना... तो पापा क्यू कुछ बोलेंगे?", आरजू गोंधळून म्हणाली. "हो ना... लग्न ठरलंय तुमचं... आता काका काही बोलतील ना?",

प्रीतीही गोंधळून म्हणाली. " अगं... परवा... अभिंच्या आईनी आणि माझ्या बाबांनी आम्हांला आम्ही ऑफिस व्यतिरिक्त बाहेर भेटायचं नाही असं सांगितलंय.", राधा म्हणाली.

'अच्छा... पण टेन्शन नाही ना... ऑफिसमध्ये तर तुम्ही भेटता...", प्रीती हसून म्हणाली.

" काही नाही... अभिचं नुसतं त्यांच्या कामात लक्ष असतं. तसंही आमचं लग्न ठरलंय ते अजून त्यांनी ऑफिसमध्ये अनाऊंस केलं नाही.", राधा म्हणाली

'ओह... पर बोल जीजूं को... जल्दीसे बतादे.... एक तो तेरे बद्दल वो

चुडैल कुछ भी बोले जाती है....., आरजू म्हणाली.

'हो ना.. सच मे....वो माला ना सिरीयसली पागल है। उसको भाव नहीं देता है ना जिजू... इसलिए वो हमारी राधा से जलती रहती है | अगं हा राधे... तुला सांगत राहिलं... त्यादिवशी ती मला स्टेशन जवळ भेटली होती. विचारत होती की, राधाचं लग्न ठरलं का?", प्रीती म्हणाली.

'मतलब उसको ये पता चला है क्या? ", आरजू म्हणाली.  अगं पण मी तर अजून कोणाला बोलले नाही...", राधा म्हणाली.

'म्हणजे अंदाज घेत होती वाटतं... असो म्हणून मी तर बोलले काही

माहित नाही.", प्रिती म्हणाली.

"उसको क्या करना है... उसे पता है ना की, अभिजीत सर को पसंद है... फिर भी ये क्यू बिच मी आ रही है... अजिब लडकी..", आरजू म्हणाली.

" क्या बोलू... तिचा स्वभाव खूप वेगळा आहे. जाऊदे

तिच्याबद्दल का बोलायचं...". राधा म्हणाली.. " अगं पण ती काकांना काही बोलली तर...", प्रिती विचार करत म्हणाली.

"हां रे राधा... हे एक टेन्शन आहे... मतलब उसे ये पता चला की, हे अरेंज मॅरेज नाही... लव्ह मॅरेज अरेंज केलंय... तर ती मुद्दाम सांगेल काकांना...", आरजू म्हणाली.

" हम्म... दिदीने भाग के शादी की, तबसे पापा को लव्ह मॅरेज से नफरत हो गई है... अगर उन्हे ये पता चला की, मी त्यांच्याशी खोटं बोललेय तर बाबा माझ्यावर, आईवर आणि देव काका आणि लता काकींवर पण चिडतील. जाऊन भांडतील दोघांशी. पण काका काकींनी खूप सांभाळून घेतलंय गं सगळं... त्यांचा अपमान झाला तर मला नाही आवडणार... ", राधा म्हणाली.

"हम्म... डोन्ट वरी राधा... तू आईला सांगून ठेव, ती आली तरी घर

घेऊ नकोस ", प्रिती म्हणाली. 'हम्म...", राधा म्हणाली.

पण राधा शांत झाली होती म्हणून आरजू आता विषय बदलून राधाला चिडवत म्हणाली," अरे सुनो सुनो... ये सब बाते छोडो... राधा तूने हमे बताया नहीं... डेट कशी झाली?" ठिक... ", राधा शांतपणे म्हणाली.

'राधे... काय झालं? ठिक आहेस ना?", प्रिती म्हणाली. आज सकाळी शेखर भेटला होता हे राधाला त्या दोघींना सांगायचं होतं पण ती नाही बोलली.

'राधे... क्या हुआ? तू झगझगीत लग्न करत आहे...काही क्या हुआ?".

आरजूही म्हणाली.

"अं... काही नाही... चलो बाय... झोप आलीये.. गुड नाईट...", असं

म्हणत राधाने फोन ठेवून दिला.

"कुछ तो हुआ..", आरजू म्हणाली,

" हो गं... असं वाटलं की, तिला ना आपल्याला काहीतरी सांगायचं

होतं.", प्रिती विचार करत म्हणाली.

'हां रे... मुझे भी लगा... घर पे या फिर कुछ हुआ क्या?", आरजू विचार करत म्हणाली. 'क्या पता? रोज की बात नहीं कर रही थी आज...", प्रिती म्हणाली.

" 'हम्म... बात करनी पडेगी...", आरजू म्हणाली.

'सुन...उद्या भेटूया का तिला?", प्रिती म्हणाली.

'चलेगा... कल मिलते है फिर... वैसे भी हम बहुत दिन

से मिले  नही है रे । ", आरजू म्हणाली.

"ओके... फिर मेरे घरपे मिलते है। ", प्रिती म्हणाली.

"ओके... फिर कल मिलते है संध्याकाळी....", आरजू म्हणाली. 'ओके... चल अभी बाय गुड नाईट", प्रिती म्हणाली. " नंतर फोन नंबर दिला.

------------------------------------------------------------------------------------

तर दुसरीकडे.....

राधाला अभिजीतचा फोन आला. घरात वातावरण ठिक आहे ना असं त्याने विचारलं. राधाने सगळं काही ठिक आहे असं सांगितलं. थोडंफार बोलून तिने फोन ठेवला. नंतर ती घरात आली आणि दरवाजा नीट लावून घेतला. नंतर ती तिच्या जागेवर येऊन झोपली. पण तिला झोप येत नव्हती. अभिजीतने तिला दिलेल्या सरप्राइजचा ती विचार करत होती.

" किती विचार करतात हे माझा... ", राधा मनात म्हणत होती. पण नंतर तिला सकाळची गोष्ट आठवली. शेखरच्या विचाराने ती पुन्हा अस्वस्थ झाली, थोड्यावेळाने तिने तिचा फोन हातात घेतला आणि शेखरचा चॅट ओपन केला. पण तो ऑफलाईन होता. तिने फोन ठेवून दिला."

" हा असा का रिअॅक्ट झाला? एरवी तर साधं बोलत पण नाही. आणि आज... लग्न ठरलंय म्हणाली तर एकदम चेहरा पडला होता त्याचा. नक्की आहे तरी काय याच्या मनात?", राधा अस्वस्थ होऊन मनात म्हणत होती.

" जाऊदे राधा... नको विचार करुस. त्याच्याबद्दल तुझ्या मनात जे काही होतं ते कधीच मिटलंय.... आता त्याला काय वाटतं याने काही फरक पडत नाही...", राधा मनात म्हणत होती.

ती स्वतःची समजूत काढत होती. पण तरी त्याच्या मनात नक्की काय आहे हा विचार तिला अस्वस्थ करत होता.

करण...शेवटी शेखर तिचं पहिलं प्रेम होत...पण अव्यक्त राहिलेलं.....

पुढील भाग लवकरच.........😊😍

आजचा भाग तुम्हाला कसा वाटला ते नक्क्की सांगा...धन्यवाद.🙏

Youtube channel

Instagram ID

गंध प्रेमाचा ...(भाग 2..) मधील ....राहिलेला दुसरा भाग.

गंध प्रेमाचा (भाग 1) वाचण्या साठी येथे क्लिक करा.

गंध प्रेमाचा (भाग 2 ) मधील पहिला भाग वाचण्या साठी येते क्लिक करा.

गंध प्रेमाचा ...(भाग 2..) मधील ....राहिलेला दुसरा भाग....🙏

 राधा त्याच्याकडे वळली आणि म्हणाली," अहो मी सहज बोलून गेले होते....

तुम्ही खरंच..."

राधा इतकच बोलू शकली. कारण तिचे डोळे पानावले होते. त्यामुळे अभिजीत ने तिला मिठीत घेतलं आणि मनाला "तुझी प्रत्येक इच्छा पूर्ण करणार मी.... तू खुश तर मी पण खुश.... राधाने  त्याच्याकडे पाहिले, आणि मनाली.'" माझ्यावर इतकं प्रेम करणार कोणी माझ्या आयुष्यात येईल असं वाटलं नव्हतं."

अभिजित हलकच हसला . आणि तिच्या गालावरील आलेले आश्रू हलक्या हातानी पुसले. नंतर तिच्या डोळ्यात बघत होता.तशी ती लाजून पटकन बालकनिच्या दारापाशी गेली. ती दाराला पकडून समोर बघत उभी होती.तिचं हृदय जोरात धडधडत होतो. अभिजीत तिच्या बाजूला येऊन थांबला.ती लाजून थोडी बाजूला सरकली. 

"राधा... इथे आपण फक्त दोघे आहोत. हा बघ विचार कर....मला त्रास देऊ शकतेस " अभिजित मुद्दाम मनाला.

तसे तिचे गाल लाल झाले होते. ती लाजून मान खाली घालून उभी राहिली. अभिजीत पुन्हा काही बोलणार होता. पण ती आत निघून आली.

 अभिजीत हसला आणि आत येत तिला मागून मिठी मारली. नंतर हळूच कानात मनाला." आता पळतेस... ठीक आहे ....पण लग्नानंतर...."" त्याचं बोलणं तोडत ती लाजून म्हणाली, "अभि... गप्प बसा..... तो हलकेच हसला आणि तिला समोर वळवलं. तिचा चेहरा ओंजळीत

घेऊन तो म्हणाला, "आय लव्ह यू." ती लाजून हसली आणि म्हणाली, " मी पण..."

तो हसला आणि म्हणाला," कधीतरी पूर्ण आय लव्ह यू पण म्हण..." * मी पणचा अर्थ पण तोच तर झाला ना...", राधा हलकेच हसून म्हणाली. तर अभिजीत तिच्या खांद्यावर हात ठेवून प्रेमाने म्हणाला," पण पूर्ण म्हण ना एकदा... "'

एकदा म्हटलं तर होतं...". राधा त्याच्याकडे न बघता लाजून म्हणाली. तो काही बोलणार इतक्यात त्याला एक फोन आला. त्याने थोडं कंटाळून फोन पाहिला पण एका महत्त्वाच्या कामाचा फोन आला होता म्हणून त्याने फोन उचलला आणि बाजूला जाऊन बोलू लागला. राधा त्याच्याकडे प्रेमाने बघत होती. तिने एकदा खोलीत नजर फिरवली आणि पुन्हा त्याच्याकडे पाहिलं.

" काय नाव म्हणालात... शेखर... ओके..", अभिजीत म्हणत होता. राधाच्या चेहऱ्यावरचं हसू गायब झालं. ती पुन्हा निराश झाली. तिला सकाळी शेखरच्या चेहऱ्यावरचे नाराजीचे हावभाव आठवू लागले. ती बेडच्या कडेला जाऊन विचार करत बसली.

" शेखर ? नाही. राधा रिलॅक्स वेगळं कोणी असेल... पण शेखर.. तो नाराज का झाला?", राधा मनात म्हणत होती.

'हो ठिक आहे... नो आय विल इनफॉर्म... या... थॅन्क्यु बाय...", असं म्हणत अभिजीतने फोन ठेवला.

नंतर तो राधाच्या बाजूला जाऊन बसला. ती काहीतरी विचार करतेय बघून तो थोडा गोंधळून गेला आणि तिच्या डोळ्यांसमोर चुटकी वाजवत म्हणाला," कुठे हरवलीस?"

तिने भानावर येत उसनंच हसून नकारार्थी मान हलवली.

"खरं सांग... नक्की काय विचार करत होतीस.. हम्म ? कौनसे खयालों में " गुम थे...", अभिजीत भुवया उंचावून हसून म्हणाला. तिने गडबडून दुसरीकडे पाहिलं. अभिजीतला वाटलं ती लाजतेय.

" राधा... आपण...", अभिजीत बोलत होता पण त्याचं बोलणं तोडत ती म्हणाली, " अभि... लग्नानंतर... खरंच फक्त दोघांनी इथे राहायला यायचंय?"

'हो अर्थात...", अभिजीत खांदे उडवत म्हणाला. राधा विचार करत शांतपणे म्हणाली, " सॉरी अभि... पण आई बाबा आजी आणि पल्लवी... त्यांच्याशिवाय आपण इथे येऊन राहायचं... मला नाही पटत..."

तसा तो हलकेच हसला.

" काय झालं?", राधा गोंधळून म्हणाली.

अज एक्सपेक्टेड...", अभिजीत हसून म्हणाला. " तुम्ही पण ना अभि...", राधा डोक्यावर हात मारत हसून म्हणाली.

"आपण इथे राहायला यायचं पण कधीतरी... म्हणजे मन होईल तेव्हा

यायचं...", अभिजीत डोळे मिचकावत हसून म्हणाला. तिने हसून होकारार्थी मान हलवली. इतक्यात तिचा फोन वाजू लागला. अभिजीतने खिशातून फोन बाहेर काढला आणि तिच्याकडे दिला. तिने पाहिलं तिच्या बाबांचा फोन येत होता. तिने पटकन फोन उचलला आणि बिचकतच बोलू लागली," हॅलो बाबा.. मी... मी... हो मी आरजूकडे आलेय... हो मी निघते आता...", असं म्हणत तिने फोन ठेवला. पण तिचे डोळे भरून आले होते." काय झालं?", अभिजीत काळजीने म्हणाला."खूप प्यायलेत...", राधा डोळे पुसत निराशा म्हणाली.त्यामुळे त्याने तिच्या खांद्यावर हात ठेवला.'घरी जायचं मनच करत नाही... भांडणं होतील म्हणून काही बोलायचं " नाही... ऐकत राहायचं... प्रश्नांची उत्तरं द्यायची आणि गप्प बसायचं एका बाजूला...", राधा हताश होऊन म्हणाली.

"राधा... रिलॅक्स... काहीतरी करू आपण...", अभिजीत म्हणाला. सगळं करून झालंय अभि... मध्यंतरी बंद केली होती पण काय झालं काय माहित पुन्हा सुरुवात केली. बरं ठिक आहे प्या तुम्ही पण त्याला काही लिमीट... अभि लहानपणी काही

"समजायचं नाही हो... पण नंतर नंतर घरच्या अशा वातावरणामुळे खूप ट्रेस यायचा... आता पुन्हा तसंच...", राधा हताश होऊन म्हणाली. अभिजीतला तर काय बोलावं समजतच नव्हतं.

" चला निघुया...", राधा डोळे पुसत म्हणाली.

'हम्म...", अभिजीत शांतपणे म्हणाला.

ते दोघं बाहेर आले. आता पाऊस थांबला होता. पण तरी दोघांनी रेनकोट घालून ठेवला होता. अभिजीतने बाईक स्टार्ट केली आणि तिला बसायला सांगितलं. "सॉरी अभि... माझ्यामुळे तुमचा मूड खराब झाला. ", राधा मान खाली घालून म्हणाली.

"वेडाबाई... असं काही नाहीये... ", अभिजीत म्हणाला. पण राधा मान खाली घालून उभी होती. अभिजीत काही बोलणार इतक्यात पुन्हा तिच्या बाबांचा फोन आला. ती थोडंफार बोलली आणि फोन ठेवून दिला.

" लवकर चला...", राधा हताश होऊन म्हणाली.

नंतर बाईकवर बसली आणि ते घरी जायला निघाले. राधा आता शांत होती. त्यामुळे अभिजीतने तिला डिस्टर्ब केलं नाही. तो फार काही बोलत नव्हता.

थोड्यावेळाने ते राधाच्या घरापाशी पोहोचले. राधाने रेनकोट दिला आणि

तिची पर्स आणि मोबाईल घेतला.

'बाय... आणि... खरंच सॉरी... आणि थॅन्क्यु... आणि फोन करा.... " आणि नीट जा...", राधा म्हणाली.

त्याने हलकेच हसून होकारार्थी मान हलवली. नंतर ती जात होती पण त्याने तिला हाक देत थांबवलं आणि म्हणाला, " जास्त टेन्शन करू नकोस... "

तिने होकारार्थी मान हलवली आणि घरापाशी गेली.

खरंतर संध्याकाळची प्रसन्न वेळ होती पण राधाच्या घरात मात्र भयाण शांतता होती. राधाने खिडकीतून डोकावून पाहिलं. घरात डिम लाईट चालू होती. तिचे बाबा म्हणजे महादेवराव  झोपले होते. तिची आई म्हणजे सुवर्णाबाई एका बाजूला डोकं धरून बसल्या होत्या. राधाने हळूच आवाज दिला. तशा त्या डोळे पुसत उठल्या आणि दार उघडलं. राधा आत गेली. पण अभिजीत अजून थांबला होता. घरातून भांडणाचा आवाज येत नव्हता म्हणजे वातावरण शांत वाटत आहे म्हणून तो रिलॅक्स झाला आणि घरी जायला निघाला.

तर इथे राधा हताश होऊन सोफ्यावर बसली. सुवर्णाताई तिच्या समोर येऊन थांबल्या तशी ती रडवेली झाली आणि त्यांना बिलगली. "बाळा... नेहमीची भांडणं आहेत... कशाला रडतेस. जा हातपाय धुवून घे... चहा नाश्ता आणते... ", सुवर्णाताई राधाला समजावत म्हणाल्या.

"राधा डोळे पुसत उठली.

• भांडणं का झाली?", राधा हळू आवाजात म्हणाली. 

'काही नाही गं... नेहमीचं ... तुझ्यामुळे माझी आई माझा राग करते .... घरातून निघून जा... असं म्हणत होते. आज

"सकाळी गेले होते ना वन्संच्या घरी... तुझं लग्न ठरवलं ते सांगायला..... आईंना असं वाटतंय की, तुझ्या बघण्याच्या कार्यक्रमात माझ्या माहेरच्यांना बोलवलं होतं पण त्यांना सांगितलं नाही... आई काहीतरी बोलल्या असतील यांना म्हणून प्यायले असतील.... भांडले आणि बोलता बोलता तसेच झोपले.", सुवर्णाताई सांगत होत्या.

" आई त्या लोकांचा काय प्रॉब्लेम आहे... त्यांच्यामुळे नेहमी बाबा तुझ्याशी भांडतात... काय भरवतात ना मनात काय माहित... आपली आजी आहे... आपली आत्त्या आहे म्हणून सोडून देते नेहमी... पण एक दिवस चांगलं सुनवणार आहे मी त्यांना बघ तू..", राधा रागाने म्हणत होती.

'जाऊदे बाळा... तुझं लग्न ठरलंय... तू काही बोलू नकोस. उगाच " तुझ्यावर राग धरतील आणि अभिजीत रावांचे आणि त्यांच्या घरच्यांचे काही बाही सांगून कान भरतील... तू काही बोलू नकोस.", सुवर्णाताई अस्वस्थ होऊन म्हणाल्या. राधा काही न बोलता उठली आणि फ्रेश व्हायला आत गेली.

------------------------------------------------------------------------------------

शेखरच्या घरी...

शेखर सकाळपासून शांत शांत होता. त्यामुळे त्याच्या बहिणीने म्हणजे अनिकाने त्याला काही टेन्शन आहे का? असं विचारलं. पण त्याने कामाचं टेन्शन आहे असं सांगितलं.

इतक्यात शेखरच्या आईने म्हणजे कुसूमताईंनी चहाचा ट्रे आणून दोघांसमोर ठेवला आणि सहज हसून म्हणाल्या, " काय सिक्रेट गप्पा चालल्यात बरं बहिण भावाच्या?"

 "वहिनीशी भांडण झालं असेल...", अनिका मस्करी करत म्हणाली. शेखर थोडं वैतागून म्हणाला," तुला काय दुसरे टॉपिक नाही का?" 'काय रे? चिडतोयस तू... म्हणजे खरंच कोणी आहे की काय....

कुसूम ताई हसत म्हणाल्या.

इतक्यात तुषार दारातूनच म्हणाला, " येऊ का?"

" अरे तुषार.. ये. योग्य वेळी आलायस बघ... बस चहा आणते...", कुसूमताई म्हणाल्या. काकू मी घेऊन आलोय...", तुषार म्हणाला..

" त्याला काय होतंय... परत घे.", कुसूम ताई हसून म्हणाल्या. नंतर किचनमध्ये गेल्या आणि त्याच्यासाठी चहा घेऊन आल्या. चहा पित पित सगळे बोलत होते. पण तुषारने ओळखलं की, शेखरचा मूड ठिक नाही. त्यामुळे नंतर तो उगाच काहीतरी म्हणाला," शेखर अरे ते मला इश्युरंसचं विचारायचं होतं... घरी येतोस का?"

काय विचारायचंय?", शेखर गोंधळून म्हणाला. अरे एक डाऊट आहे.. तू चल ना एकदा ते पेपर्स चेक कर. मी कनफ्यूज झालोय..", तुषार म्हणाला.

"'बरं चल... आई येतो...", असं म्हणत शेखर उठला. नंतर ते दोघं बाहेर आले. थोड्यावेळाने ते मैदानापाशी आले तेव्हा तुषार थांबला आणि म्हणाला," काही झालंय का शेखर?" " 'नाही... का?", शेखर उसनंच हसून म्हणाला.

'खोटं बोलतोस... काहीतरी झालंय... अप्सेट आहेस. बोलत " नाहीयेस... आज सकाळी तू दिसलास तेव्हा मी तुला हाक मारली पण तुझं लक्ष नव्हतं. इतक्या कोणत्या विचारात होतास?", तुषार म्हणाला.

अरे नाही रे मला ऐकू नाही आलं...", शेखर शांतपणे म्हणाला. "एक मिनिट... तू त्यादिवशी म्हणत होतास तसं तू राधाशी बोललास का?", तुषार विचार करत म्हणाला. 

शेखर हताश होऊन समोरच्या कट्ट्यावर बसला. त्यामुळे तुषार समजून गेला की, राधाशी रिलेटेड काहीतरी कारण असेल. तो त्याच्या बाजूला जाऊन बसला आणि शांतपणे म्हणाला, " नाही बोलली का?" शेखर काही बोलला नाही.

'शेखऱ्या? तू फोनवर बोललास का सगळं? तुला काय बोललो होतो मी... तिला भेटायला बोलावून नीट बोल ना...", तुषार विचार करत थोडं नाराजीने म्हणाला.

त्याचं बोलणं तोडत शेखर निराश होऊन म्हणाला," नाही बोललो... पण मी खूप उशीर केला यार..." "काय?", तुषार गोंधळून म्हणाला.

शेखर शांतपणे सांगू लागला," आज... स्टेशनला अचानक भेट झाली. मी तिला कॉफीसाठी विचारणार होतो पण... " असं म्हणत त्याने तुषारला सांगितलं.

"काय... तरी तुला किती सांगितलं होतं बोलून टाक पण नाही...तू.. ऐकलं नाहीस आमचं.", तुषार म्हणाला.

" काय करु यार... ती काही बोलायची नाही... समोर गेलो तरी अनोळखी असल्यासारखं दुर्लक्ष करायची... एक शब्द बोलायची नाही... म्हणून मला वाटत होतं मी जबरदस्तीने बोलल्यासारखं होतं...", शेखर म्हणाला.

पण नंतर तर तिने स्वतः नंबर घेतला होता ना... खरंच... नंबर असून... साधं आय लाईक यू इतकं पण सांगितलं नाहीस...", तुषार नाराजीने म्हणाला. तू ना

" असं कसं डायरेक्ट बोलायचं होतं.. आणि नंबर त्या बुकच्या ऑनलाईन पिडीएफ साठी घेतला होता तिने.

कारण ते बुक तिला दुकानात मिळत नव्हतं ना म्हणून... त्यानंतर ती काही बोलली पण नाही. मी काही बोललो तरी जास्त बोलायची नाही. आणि ती जेव्हा बोलायची तेव्हा मला पण जास्त बोलता यायचं नाही... पण तरी टॉपिक शोधत राहायचो. शाळा, कॉलेज, स्टडी रिलेटेड, पण ती...", असं म्हणत तो पुन्हा निराश झाला. " पण तरी यार... बोलायला पाहिजे होतं तू...". तुषार म्हणाला.

'बोलायचं होतं पण... नाही जमलं... आणि तुला माहितीये ना.... घरी काय सुरू होतं. एकतर माझं नाईट कॉलेज... आणि बाकी दिवसभर काम... त्यात एक एक संकट पण... जमिनीचा वाद चालू होता, कोर्टकचेरी, नंतर बाबांचं ऑपरेशन, माझं काम गेलं... अनिकाचा अपघात झाला... या सगळ्यात मी राधाला कुठेतरी विसरून गेलो रे... आणि खरंतर मला तिच्या मनात काय आहे ते नीट समजत पण नव्हतं... आणि त्यात हि सगळी टेन्शन्स... त्यामुळे नाही बोललो कधी.", असं म्हणत तो थांबला आणि हताश होऊन म्हणाला, "पण बरोबर आहे... माझीच चूक आहे."

तुषारने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून धीर दिला. शेखर शांतपणे म्हणाला," आता काही बोलून फॅक्ट बदलणार नाही... तिचं लग्न ठरलंय.. आणि... आणि खुश आहे ती..."

तुषारला काय बोलावं सुचेना. शेखर उठला आणि घरी जायला निघाला.

तुषारला त्याच्यासाठी वाईट वाटलं.

———--------------------------------------------------------------------------

(टिप :- मित्रांनो राहिलेला भाग उद्या पाठवतो...)

कथा आवडल्यास प्रतिक्रिया आवश्यक द्यावी....👏

My youtube chanel.

Instagram.

गंध प्रेमाचा (भाग 2)

भाग 1 वाचण्यासाठी येथे क्लिक करून link open करा. 

गंध प्रेमाचा... (भाग 2)

अभिजीत ने पल्लवीला मेसेज करून खोटं सांगितलं की, तो राधाला मावशीकडे घेऊन जातोय नंतर ते जायला निघाले.

थोड्या वेळात ते एका बंगल्यासमोर येऊन थांबले. राधा खाली उतरली. अभिजीत ने बाईक बाजूला नेली नंतर तो राधाच्या बाजूला येऊन थांबला. ती कुतूहलाने बंगल्याकडे बघत होती.

" चल..."' अभिजीत म्हणाला. "अभी... कोणाकडे आलोय आपण? म्हणजे तुमच्या घरचे काय म्हणतील. मी साडी नेसायला पाहिजे होते... ड्रेस मध्ये आले तर चालेल ना?, राधा गडबडून म्हणत होती.

" चालेल राणी...", अभिजीत म्हणाला.

" नक्की ना?, राधा म्हणाली.

" हो...", अभिजीत म्हणाला.

" बर... कोणाकडे आलोय ते तरी सांगा...", राधा चालता चालता म्हणाली.

" आपल्या घरी....", अभिजीत म्हणाला. तशी राधा थांबली आणि गडबडून म्हणाली," आपल्या? अहो म्हणजे आई-बाबा, पल्लवी सगळे पण आले असतील ना. काय तुम्ही मी ड्रेसमध्ये कशी येऊ?"

" राधा.... अगं आपल्या घरी म्हणजे... फक्त तुझ्या आणि माझ्या घरी....", अभिजीत तिच्या खांद्यावर हात ठेवून हसून म्हणाला.

" म्हणजे... फक्त आपलं?", राधा आश्चर्याने म्हणाली. Hmm फक्त आपल्या दोघांचं...", अभिजीत हलकेच हसून मनाला. राधा आश्चर्यचकित झाली होती.

" चल...;, अभिजीत तिचा हात धरून म्हणाला आणि तिला आत घेऊन जाऊ लागला. बंगल्याच्या दारापाशी आल्यावर त्याने दार उघडं केलं आणि लाईट चालू केल्या. राधा दारातच थांबून आश्चर्यचकित होऊन आत बघत राहिली होती अभिजीतने तिच्यासमोर हात पुढे केला आणि प्रेमाने मनाला," वेलकम डियर...."

तिने त्याच्या हातात हात दिला आणि हळूहळू चाल त आली. तिने सगळीकडे नजर फिरवली. भिंतीचे रंग, पडदे, सोफा, पेंटिंग्स, फर्निचर, इंटिरियर.... आणि बाकी सगळंच सगळं काही तिला आवडीनुसार दिसत होतं. अभिजीतने तिला सगळा बंगला दाखवला आणि शेवटी तिला त्यांच्या बेडरूम मध्ये घेऊन आला. तिथेही सगळं काही तिच्या आवडीनुसार डिझाईन केलेले दिसत होतं. ती कौतुकाने खोली बघत होती. नंतर तिने बाल्कनीत जाऊन पाहिलं तिथे गुलाबाच्या फुलांची रोप दिसत होती. तिने आनंदाने एक गिरकी घेतली. अभिजीत बाल्कनीच्या दाराला टेकून उभा होता. आणि तिच्याकडे बघत होता. तिला खुश बघून तिच्यापेक्षा तो जास्त खुश झाला होता. तोही बाल्कनीत गेला त्याने तिचा एक हात पकडला आणि दुसरा हात तिच्या खांद्यावर ठेवून मनाला," आवडला सरप्राईज? 

(टिप :- पुढील भाग लवकरच)

सूचना:- कशी वाटली कथा ते कॉमेंट करून सांगा.

Love status

 

Love status

गंध प्रेमाचा...(भाग 1)

गंध प्रेमाचा...

बाहेर मुसळधार पाऊस पडत होता, सगळीकडे पाणी साचल होते. ट्रेन बंद झाल्या होत्या. राधा स्टेशन वरून परत घरी जायला निघाली. ति कशिबशि पाण्यातून वाट काढत चालत होती. मध्येच एका छोट्या खड्ड्यात तिचा पाय गेला. ती पडणार होती पण इतक्यात.....

 कोणीतरी तिचा हात घट्ट पकडला आणि ती पडता पडता वाचली, तिने छत्री थोडी बाजूला केली आणि हात सोडून त्याला थँक्यू म्हणणार होती. पण ती बघतच राहिली.

 कारण तिला वाचवणारा दुसरा तिसरा कोणी नसून शेखर होता. शेखर तिच्या कॉलेजमधला होता. तिने पटकन हात सोडवला आणि उसनच हसून थँक्यू म्हणाली.

"अहो... हाय राधा...." शेखर हलकेच हसून म्हणाला. ती दोन मिनिटं स्तब्ध झाली .  "राधा?",  शेखर गोंधळून म्हणाला.

" हाय... थँकयु...", राधा बहानावर येत म्हणाली.

 नंतर ते दोघे बस स्टॉप वर येऊन थांबले.           

" खूप पाणी साचलय थोडं जपून चाल...."', शेखर म्हणाला.

 "हम्म... माझं लक्ष नव्हतं.... बस जाईल म्हणून घाई घाईने चालत होती.....," राधा उसनच ह्सुन मनाली.

 " कामाला सुट्टी?"  ना शेखर हसून म्हणाला.

"हम्म.... ट्रेन बंद आहे....., राधा सहज हसून म्हणाली.

 नंतर दोन मिनिटं कोणी काहीच बोललं नाही. शेखर काही बोलणार इतक्यात राधाचा कोणाचा तरि फ़ोन आला. तिने शेखरकडे पाहिल आणि उसनच हसून फोन उचलला.

" हॅलो.... हो....... नाही ट्रेन बंद आहेत...... घरी जाते. ...का?  नको आता कुठे इतक्यात पावसात...... हो मला आवडतो पाऊस पण.... नको..... हा?.....अ....काही नाही.... खरच काही नाही.... हो नक्की...हम्म... बाय.....",

राधा शांतपणे म्हणाली आणि फोन ठेवून दिला.

" घरचे काळजी करत असतील ना....",  शेखर म्हणाला. पण राधा आता शांत झाली. होती  काहीतरी विचार करत होती. "राधा? काय झालं ? शेखर गोंधळून म्हणाला. तिने त्याच्याकडे पाहिलं आणि गोंधळून म्हणाली,"  अ...? काही म्हनालास का ?

 "यांनी प्रॉब्लेम?  म्हणजे..... तू अचानक शानत का झालीस?  कोणाला फोन होता?', शेखर  गोंधळून विचारल.

" अरे हा.... अभिजीत चा फोन होता.....", राधा म्हणाली.

"अ... कोण अभिजीत?",  शेखर थोडं हसून म्हणाला.

 तर ती पटकन म्हणाली,"  अभिजीत..... माझे....", असं म्हणत ती थांबली आणि उसनच हसून अडखळत म्हणाली," माझे.... माझे होणारे मिस्टर ."  ति असं म्हणतात शेखरचा चेहरा पडला.  पण तो उसनच ह्सुन म्हणाला,"

 ओह लग्न ठरलं..... काँग्रॅच्युलेशन्स."

" थँक्यू.... राधा थोडा हसून म्हणाली.

 पण राधा ला जाणवलं की, त्याला तिचं लग्न ठरलं ऐकून आनंद झाला नाही.

" त्याचा चेहरा का पडला?  म्हणजे शेखर..... राधा अस्वस्थ होऊन मनात म्हणत होती.

 इतक्यातच त्यांची बस आली. ते दोघं आत गेले. बसला खूप गर्दी होती. त्यांना बसायला जागा मिळाली नाही. कंडक्टरने तिकीट विचारलं. कंडक्टरने दोघांना तिकीट दिलं. शेखरने दोघांचे पैसे भरले. राधाने पटकन त्याचे पैसे देऊन टाकले .

"अग राहू....", दे शेखर म्हणाला.

" नाही नको..... एकतर आपण कधी भेटत नाही. नंतर मी कधी पैसे परत करू....." राधा उसनच हसून म्हणाली.

 त्याने पैसे घेतले. इतक्यात पुन्हा एकदा राधाचा फोन वाजू लागला. तिच्या हातात एक पिशवी आणि छत्रीही होती आणि दुसऱ्या हाताने तिने खांबाला पकडलं होतं. त्यामुळे ती थोडी गोंधळून गेली. तर त्याने तिच्या हातातून पिशवी आणि छत्री घेतली. राधाने बॅगेतून फोन काढला आणि बोलू लागली," काय झालं? अ? नाही नकोअसूदे.

 अहो मी बस पकडली पण....... तुम्ही इतक्या पावसात कसे याल?..... नाही हो..... नाही तसं नाही........ प्लीज.... ऐका ना खूप गर्दी आहे मी नंतर फोन करू.... हॅलो?.. अहो?.."

 फोन कट झाला होता. इतक्यात कंडक्टरने सगळ्यांना मागे मागे जायला सांगितले. शेखरने तिची पिशवी आणि छत्री तिला दिली आणि थोडं मागे निघून गेला. त्याला जाणवलं की, त्याच्यामुळे राधा फोनवर बोलत नव्हती म्हणून तो मागे गेला. तो मागे निघून गेला तर राधा थोडी नाराज झाली. इतक्यात पुन्हा अभिजीतचा फोन आला. तिने पिशवी आणि छत्रीत सांभाळायला कसाबसा फोन उचलला आणि थोडं नाराजिने म्हणाली."  अहो मी नंतर फोन करते. खूप गर्दी आहे."

" कुठे पोहोचलीस?", अभिजीत म्हणाला.

" मी.... आता मार्केटच्या स्टॉप च्या पुढे आलीये....", राधा खिडकीतून बाहेर बघत म्हणाली.

" अच्छा...... मग एक काम कर..... पुढच्या स्टॉपला उतर.

 मी थांबतोय...."', अभिजीत म्हणाला.

"अहो मी नाही म्हटलं ना तरी तुम्ही का....", राधा थोडा वैतागून म्हनत होती.

 तिचं बोलणं तोडत अभिजीत म्हणाला," हो हो मॅडम.... किती चिडताय.... बाईक आणली मी.... ये ना.... प्लीज."

 तो केविलवाना होऊन मनाला म्हणून ती थोडं हसून म्हणाली," बर येते बॉस....."

 "थँक्यू राणी. हे पटकन..... अभिजीत हसून म्हणाला.

 तो असं म्हणताच राधा हलकेच हसली. शेखरच तिच्याकडे लक्ष होतं. तिला फोनवर हसून बोलताना बघून तो निराश झाला.

 पुढच्या स्टॉपला राधा उतरायला पुढे जाऊन उभी राहिली. स्टॉप जवळ येऊ लागला. तिने मागे वळून शेखर कडे पाहिले. तोही तिच्याकडे बघत होता. तिने बघताच त्याने स्माईल केल. तीही उसनच हसली. स्टॉप आला आणि ती उतरली.

 आता शेखरला बसायला जागा मिळाली. पॅसेंजर बस मध्ये चढत होते. त्यामुळे बस थांबली होती. शेखरने खिडकीतून बाहेर पाहिलं. राधा  येका

बाईक जवळ जाऊन थांबली.

 तिथे एका चहाच्या टपरीवर एक तरुण चहा पीत थांबला होता. राधला बघून तो चहा संपून पटकन पुढे आला आणि त्याची छत्री बंद करून तो राधाच्या छत्री खाली येऊन थांबला.

 शेखरणे निराश होऊन दुसरीकडे पाहिले. इतक्यात बस सुरू झाली. राधा ने एकदा बस कडे पाहिलं.

" राणी तू पण चहा पी... भारी होता....",  अभिजीत म्हणत होता. " तुम्ही इथला चहा का प्यायलात? आईंना कळलं तर त्या मला रागावतील ना...", राधा थोड नाराजीने म्हणाली.

" नाही कळत ग.. ते जाऊदे.... भारी वाटतंय ना...... पाऊस पडतोय. आणि आपण एका छत्री खाली......... स्वर्ग आहे हा.... बरं बोल कुठे जायचं?",  अभिजीत डोळे चिमकवत हसून म्हणाला.

" सगळ्यांना सेफ रहा असं सांगून सुट्टी द्या आणि स्वतः बाहेर फिरा, चहा प्या.....", राधा  नाराजिने म्हणाली.

" काय हे... मी माझ्या सगळ्या मीटिंग सोडून फक्त तुमच्यासाठी आलोय...... एक व्हिडिओ कॉन्फरन्स होती...... ती पण सोडून आलोय.... पण तू.........", अभिजीत नाराजीने म्हणाला.

 तो नाराज झाला म्हणून तिला वाईट वाटलं. ति शान्तपने म्हणाली," सॉरी....."

 त्याने तिच्याकडे पाहिलं पण काही बोलला नाही म्हणून ती म्हणाली," असं काय करताय आइका ना....."

मि नेईल तिथे येशील?',  अभिजीत तिच्याकडे न बघता शांतपणे म्हणाला." ती काही बोलली नाही. त्यामुळे तो गोंधळून मनाला," राधा?" खरं तर आता तिची कुठे जायची अजिबात इच्छा नव्हती.  पण अभिजीत नाराज झाला म्हणून ती मनात नसतानाही म्हणाली," चला निघूया...." तसा तो हलकेच असला आणि मनाला," रेनकोट घे....."

 असं म्हणत त्याने त्याच्या एका पिशवीतून एक रेनकोट तिला दिला. तिने तिची पर्स आणि छत्री त्याच्या पिशवीत ठेवायला दिली. नंतर तिने रेनकोट घातला.

 आता त्याने दुसरा रेनकोट काढून घातला. राधाने घरी फोन करून सांगितलं की, मी मैत्रिणीकडे जातेय. नंतर तिने फोनही त्याच्याकडे दिला. त्याने बाईक स्टार्ट केली. ती त्याच्या मागे जाऊन बसली आणि त्याच्या फक्त एका खांद्यावर हात ठेवून बसली होती. त्यामुळे तो गोंधळून गेला आणि मनाला," नीट पकडून बस राणी...." तिने काही न बोलता दुसरा हात खाल्ल्यावर ठेवला. नंतर ते जायला निघाले.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- तर दुसरीकडे......

 शेखर बस मधून उतरला. विचार करत करत तो घरी चालला होता. इतक्यातच त्याच्या एका मित्राने मनजे तुशार ने त्याला पाहून हाक दिली. पण शेखरच लक्ष गेलं नाही. तो त्याच्या विचारात चालत होता.तुशार थोडा लांब होता. त्यामुळे त्याला वाटलं की, शेखरला ऐकू गेलं नसेल.तुशार रस्ता क्रॉस करून येईपर्यंत शेखर मात्र निघून गेला. तुशार मागोमाग जाणार होता पण त्याला कामाचा फोन आला म्हणून तो गेला नाही.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- तर दुसरीकडे.......

 बराच वेळ झाला अभिजीत तर राईडची मजा घेत होता.

 पण राधाच मन लागत नव्हत. नंतर वाटेत ते लंचसाठी एका हॉटेलमध्ये गेले. अभिजीत बोलत होता पण राधा जास्त बोलत नव्हती. अभिजीतला जाणवलं.

 "बस झालं..... चल तुला घरी सोडतो....", अभिजित शांतपणे म्हणाला आणि उठला.

 तशी ती गडबडून उठली आणि बिचकत म्हणाली," घरी?  काय झालं?  सॉरी...."

 "तू का सॉरी म्हणतेस.... आय एम सॉरी.... तुझा मूड ठीक वाटत नाहीये. म्हणून.... चल... अभिजित थोडं गंभीरपणे म्हणाला. पण ती काही बोलत नव्हती. त्याने बिल चे पैसे दिले आणि तिचा हात धरून तिला बाहेर आणलं.

" अहो सॉरी....", राधा नीरश होऊन म्हणत होती.

" राधा आठवत तुला.... तु त्यादिवशी म्हणाली होतीस तुला पावसात भिजायला, असं बाई करून फिरायला आवडेल....... म्हणून मी तुला घेऊन आलो पण.... असो तू मला सांग अचानक तुझा मूड ऑफ का झाला? कामाला निघत होतीस तेव्हा तुझा मूड किती चांगला होता.... पण अचानक काय झालं? कोणी काही बोललं का तुला?", अभिजीत तिचा हात हातात घेत शांतपणे म्हणाला.

" नाही...." राधा शांतपणे म्हणाली.

" मग मूड ऑफ का झालाय?', अभिजीत गोंधळून  मनाला.

मला नाही माहित..."राधा वैतागून म्हणाली पण रडू लागली. त्यामुळे आज अभिजीतला वाईट वाटलं. त्याने तिचे डोळे पुसले आणि वातावरण हलकं करण्यासाठी थोडं नाटकीपणे म्हणाला," अरे किती वेळा मूड चेंज होत राहतात आमच्या मॅडमचे. विचारा मी लग्नानंतर कसं होणार माझं..... देवा तूच आता वाचव रे......"

 तशी राधा हलकेच हसली.

" बर चल..... घरी जाऊ...." अभिजीत शान्त्पने म्हणाला.

" नको.... घरी नको..... तुम्ही नेणार होता ना तिथे चला..... मी ठीक आहे.......", राधा त्याचं मन राखण्यासाठी उशन हसून म्हणाली. नंतर ते दोघे पुन्हा जायला निघाले. आता पाऊस थांबला होता. पण वातावरणात गारवा होता. अभिजीत बाईक सुसाट चालवत होता त्यामुळे आता राधा त्याला बिलगुण बसली होती.

 थोड्या वेळाने थोडी झाडी दिसू लागली. त्यामुळे राधा थोडी घाबरली आणि गोंधळून म्हणाली ", आभि कुठे चाललोय आपण?"

" सरप्राईज आहे........", अभिजीत हसून म्हणाला.

" अभी गाडी थांबवा......", राधा बिचकच म्हणाली.

 त्याने बाईक थांबवली तशी ती उतरली.

 अभिजीत गोंधळून म्हणाला," काय झालं? अचानक गाडी का थांबवायला सांगितलीस?'

" सांगा ना आपण नक्की कुठे चाललोय...", राधा थोडं बिलकत म्हणाली.....

" विश्वास नाही का माझ्यावर....", अभिजीत नाराजीने म्हणाला.

"अहो तसं नाही..... विश्वास आहे पण..... मला भीती वाटतेय म्हणजे..... इतका पाऊस आहे आज..... त्यात घरापासून लांब आलोय........ कोणाला तरी माहिती असलं पाहिजे ना म्हणून.... घरचे पण काळजी करतील....", राधा म्हणाली.  त्याला तिचं बोलणं पटलं. पण तो काही बोलला नाही आणि मुद्दाम तोंड फिरवून उभा राहिला. त्यामुळे राधाश होऊन त्याची समजूत काढू लागली. त्याला थोडं हसू येत होतं. त्याने त्याच्या बहिणीला म्हणजे पल्लवीला मेसेज केला.

 "मी राधाला मावशीला भेटायला घेऊन चाललोय...... घरी विचारलं तर सांग....... त्याने खोटं सांगितलं.

 "अहो हो..... डेट हा.... हो सांगते.", पल्लवीचे मेसेज आले. त्यांनी मेसेज सीन केले आणि फोन लगेच खिशात टाकला. नंतर मुद्दाम राधाचा हात धरून गांभीरपणे म्हणाला," आहे ना विश्वास माझ्यावर.... तिने होकारर्थि मान हलवली.

" तर आता काही बोलू नकोस.... फक्त चल....", असं म्हणत त्याने बाईक स्टार्ट केली आणि तिला बसायला सांगितलं. की काही न बोलता बाईकवर बसली. आणि  

ते पुन्हा जायला निघाले.

Youtube channel

 पुढील भाग लवकरच.

मी लिहिलेली पहिली कथा आहे ती पोस्ट करत आहे. तस तर छोट छोट्या कथा सुचत असतात पन लिहिन्याचा विचार कधी केला नव्हता. पण आता आस वाट्ल की लिहुन पहाव एखादी म्ह्णुन हा एक प्रयत्न केला,माझी ही पहिलीच कथा असल्यामुळे काही चुकला असेल तर समजून घ्या.🙏

Love status

 

Download image Love status

LOVE STATUS

 Love is life 

Love status

पुण्यातील सेवा आपल्या पाटोदा शहरात ..

पुण्यातील सेवा आपल्या पाटोदा शहरात ...

पुण्यातील जगप्रसिद्ध असे असलेले हाडांचे हॉस्पिटल संचेती येथील तज्ञ डॉक्टर आपल्या पाटोदा शहरात  प्रत्यकी महिन्यात एक दिवस ग्रामीण भागातील गोरगरीब रुग्णांना सेवा देण्यासाठी ग्रामीण भागातील तसेच पाटोदा शहरातील प्रसिद्ध असलेले डॉक्टर रवींद्र राजपुरे यांच्या हॉस्पिटल मध्ये येत्या 18 एप्रिलं ला येणार आहेत तरी परिसरातील व शहरातील रुग्णांनी या सेवेचा लाभ घ्यावा. 

इथे भेटा

अधिक माहितीसाठी संपर्क. डॉ.  राजपुरे 9130238999.

Love status

My Youtube channel

What's app Group join

BEST DOLL SCOOTERS

 Doll scooters are the perfect accessory for any little girl's doll collection. These miniature scooters are designed to fit most standard-sized dolls and are available in a variety of fun colors and designs. Doll scooters are made from high-quality materials and are built to last, so your child can enjoy playing with them for years to come. These toys encourage imaginative play and help children develop their fine motor skills as they manipulate the scooter and their doll. Doll scooters are a great gift idea for birthdays, holidays, or any special occasion.

The New York Doll Collection 18" Doll Scooter & Helmet Set is an 18-inch doll accessory set that includes a doll-sized scooter and helmet, knee and elbow pads, and doll shoes. The pink doll scooter is safety tested and manufactured by the New York Doll Collection, making it a great gift for girls of all ages who love toys, playsets, and furniture accessories for 18-inch dolls. The doll is not included.

BEST BABY CAR SEATS

 Baby car seats are essential for parents who want to ensure the safety of their children while driving. These seats are designed to protect babies from injury in case of an accident, and they come in different styles and sizes to fit every car and baby. Some car seats are convertible and can be used as a rear-facing infant seat, a forward-facing toddler seat, and a booster seat for older children. Others are designed for specific age groups, such as infant car seats that can only be used for babies up to a certain weight or height. It is important to choose the right car seat for your child's age, weight, and height, and to make sure it is installed correctly in your car.

* Our editing teams independently research, review, and recommend the best products based on extensive data analysis; if you click on the product links, we may earn a commission from qualifying purchases.

The Safety 1st Grow and Go All-in-One Convertible Car Seat is designed to grow with your child and can be used in three different stages. It offers side impact protection and features harness holders that keep the harness in an open position for easy in and out. The Quickfit harness allows you to adjust the harness and headrest in one simple step. It is also machine washable and dryer safe for easy cleaning.

Note :- Plase comment, share, Like this page

Best cap

Fishing hats are an essential accessory for any angler. They provide protection from the sun's harmful UV rays and keep the glare out of the eyes, allowing for better visibility when casting. Many fishing hats also have features such as breathable mesh panels and moisture-wicking materials to keep the wearer cool and dry.

Some hats even come with built-in insect repellent to ward off pesky bugs. With a variety of styles and designs available, from classic bucket hats to trendy trucker hats, there is a fishing hat for every taste and preference.The KastKing Sol Armis UPF 50 Boonie Hat is a lightweight, breathable and adjustable hat designed to protect you from the sun's harmful rays. It features UPF 50 sun protection, mesh venting for air flow, a moisture-wicking headband, an adjustable draw cord for optimal fit, an adjustable chin strap and fashionable Prym1 colors. It is suitable for various outdoor sports such as fishing, hiking, paddling, rowing, kayaking and safari.

Dinnerware sets.

 Dinnerware sets 

are an essential part of any kitchen.   These sets typically include plates, bowls, and mugs, and can be made from a variety of materialcelain, stoneware, or bone china. 

They come in a range of designs, from classic white to bold and colorful patterns, making it easy to find a set that suits your personal style. 

Whether you're looking to upgrade your current dinnerware or starting from scratch, a quality dinnerware set can elevate your dining experience and add a touch of elegance to your meals. 

 * Our editing teams independently research, review, and recommend the best products based on extensive data analysis;

 if you click on the product links, we may earn a commission from qualifying purchases. 

 At a Glance: Our Top Picks Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, Winter Frost White thumbnail Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, 

Winter Frost White #TOP 1 Gibson Home Zuma 16 Piece Round Kitchen Dinnerware Set thumbnail Gibson Home Zuma 16 Piece Round Kitchen Dinnerware Set #TOP 2 Gibson Elite Matisse 16 Piece Double Bowl Dinnerware Set, Cobalt Blue thumbnail Gibson Elite Matisse 16 Piece Double Bowl Dinnerware Set, 

Cobalt Blue #TOP 3 #TOP 1 Lightweight Dinnerwares Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set  Corelle  18-Piece Dinnerware Set  11.25 x 5.75 x 11.00 inches  9.30 pounds Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight 

Round Plates and Bowls Set, Winter Frost White Cover Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, 

Winter Frost White Thumb #1 Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, Winter Frost White Thumb #2 Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, 

Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, Winter Frost White Thumb #3 Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set,

 Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, Winter Frost White Thumb #4 Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, 

Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, 

Winter Frost White Thumb #5 Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set, Triple Layer Glass and Chip Resistant, Lightweight Round Plates and Bowls Set, 

Winter Frost White Thumb #6 Reviews for Corelle (FTB Score)  ftb score rating icon9.9   Customer Reviews The Corelle Vitrelle 18-Piece Service for 6 Dinnerware Set is a great addition to any kitchen. 

It is lightweight, chip-resistant and low maintenance. This set includes six 10-1/4 inch dinner plates, six 6-3/4 inch appetizer plates, and six 18-oz soup/cereal bowls.

 It features a classic Corelle style that is timeless and will blend with any kitchen environment. This set is ultra-hygienic, non-porous, and easy to clean. It is designed to provide the best dining experience while requiring low maintenance.

 It is also backed by a 3-year limited warranty.

News18

 पुणे लोकसभा मतदार संघाचे खासदार व राज्याचे माजी मंत्री मा.गिरीषजी बापट साहेब यांचे दुःखद निधन💐💐

 स्वर्गीय बापट साहेबांना भावपूर्ण श्रध्दांजली .....🙏

Newsdd18

 रामनवमी उत्साव हा भारतात साजरी नाही करणार तर काय पाकिस्तान मध्ये साजरी करणार का ? मनसे कार्यकर्त्यांचा फडणवीसांना सवाल, नेमक काय आहे प्रकरण?

येत्या 30 तारखेला रामनवमी उत्साह आहे, तरी पुण्यातील छ. शिवाजीनगर  तसेच वानेवाडी  भागातील पोलीस प्रशासनाने तेथील लोकांना परवानगी नाकारली असल्यामुळे तेथील मनसे कार्यकर्ते शहर अध्यक्ष साईनाथ बाबर यांनी ट्विटर द्वारे फडणवीस साहेबांना थेट सवाल केला.